Alynbikeride.reismee.nl

Verhaal van Frits Barend

Mijn eerste deelname aan de Alyn Ride, the Wheels of Love, is onderdeel geworden van een missie. Die missie heet Derk Sauer, Nederlander van geboorte, maar al dertig jaar wonend in Moskou. Derk wilde graag een keer naar Israel en omdat we beiden fanatieke fietsamateurs zijn, besloten we dit jaar onze jaarlijkse tocht in de Vlaamse of Waalse Ardennen in te ruilen voor de Israëlische Ardennen. Maar voor het zover was, deden we een dag Jeruzalem met de wandeling naar de Kotel en een dag Tel Aviv op de fiets met uiteraard een bezoek aan Jaffo. Waar we kwamen, hoorden we Russisch praten. Derk ontmoette of Russische joden die nog in Rusland wonen, maar massaal vakantie vieren in Israel of Russen die waren geëmigreerd. Derk was kortom thuis en ik was de vreemdeling. Bij de fietstocht heb ik sterk de indruk dat Derk de enige niet-joodse deelnemer is aan the Wheels of Love. U kent Joden, dus is hij  dan wel geen vreemdeling maar wel een bezienswaardigheid. Where is that man from Moscow? Look there. Thanks. Hai Derk, can we make a picture with you? Sommigen wilden hem ook voederen, maar dat was verboden want Derk is vegetariër. Het fietsen vorderde, de etappes zijn droog, heet en hoog. Ik wist al dat Derk een betere fietser was en dat hij beter Russisch spreekt. Maar dat hij zich na zes dagen Israel al bijna meer thuis voelt tussen Massada en Tel Aviv dan ik, dat heeft me verrast, aangenaam verrast dat wel. Als er een briet mila komt, duw ik al die Amerikanen weg en neem ik hem op schoot.

Verhaal van de road+

Dankzij Frits Barend rijd ik nu mee met de Alyn Ride. En maak ik voor het eerst kennis met Israel. Dat betekent een overvloed aan indrukken en ervaringen.

Swingend Tel Aviv- waar onroerend goed prijzen hoger zijn dan Amsterdam en gebouwd wordt als in Dubai of Miami. Religieus Jeruzalem. Je kent de beelden van de klaagmuur- maar de orthodoxe joden met hun verschillende hoofddeksels die hun geografische afkomst duiden- dat wist ik niet. Vrouwen met zwarte leggings en rokjes op hun racefiets- en dan nog hard kunnen rijden ook. Israelische wijn! Fietsen door de indrukwekkende Negev woestijn terwijl gevechtsvliegen boven ons hoofd cirkelen.

Het conflict is nooit ver weg. Maar in het straatbeeld geen militairen of overheersende security. Een Arabisch dorp waar het leven gewoon zijn gang lijkt te gaan. Ook dat is Israel. Straaljagers die over de Dode Zee vliegen- terwijl in de eetzaal honderden dikke Russen zich op het buffet storten. Het middaggebed van onze groep in Masada.

Eindeloze uitzichten. Tropische hitte in de Negev en een uur busreis later de koelte van Jeruzalem. Heerlijk vegetarisch eten en de ontdekking dat iemand die vegan is eigenlijk kosher eet. Maar vooral de overdonderende gastvrijheid en trots op hun land dat zo van verschillen aan elkaar hangt dat ik er duizelig van word. 

Vandaag fietsten we met z’n vijftienen door de woestijn. Alle wegen waren afgezet. Voor ons motorpolitie, achter ons een ambulance, een luxe bus als bezemwagen, een mecanicien, een fotograaf, twee profs om op kritieke momenten een duwtje te geven. Bij elke stop perfecte verzorging. Zelfs de renners van Sky krijgen niet zulke verzorging!

Verkiezingen

Vandaag een super lange rit langs de Dode Zee en suprise suprise de hele dag wind tegen! Het is razend druk op de weg in verband met de verkiezingen waarvoor iedereen een vrije dag heeft gekregen. Jammer genoeg voor al deze mensen moesten zij heel lang op ons wachten totdat wij onder leiding van de geweldige politie agenten gepasseerd zijn. Vandaag waren er een grote groep van de onroad plus mee zodat wij een giga groep waren. Helaas moesten wij heel vaak stoppen en wachten op de achterblijvers (niet de Hollanders want die zaten natuurlijk voorin onder leiding van Joop, Vera, Manja, Micha, Jaron, Frits en Robin en Maurits) die 6km achter de groep fietsten. De lunch hadden we in een oase waar heel veel orthodoxe mensen in een natuurlijke bron aan het pootje baden waren. Zij waren daar vandaag omdat zij op shabbat daar niet de gelegenheid voor hebben. De BQ's stonden in grote getale te roken en de kinderen spetterden in het water. Omdat wij zoveel tegenwind hadden kwamen wij overal te laat aan en is de rit met 10km ingekort maar we hebben er toch nog 70km gereden. Daarna in de bus naar Jeruzalem waar wij morgen gaan fietsen.

Waar zijn de winkels?

Vandaag gaat de rit van |Ein Bokek naar Masada, een oude verblijfplaats van Joods verzet van de Zeloten egen de Romeinse koning Herodes. Maar voor wij er zijn hebben wij 95km af te leggen. Het eerste stuk voert langs de Dode zee waar zout gewonen wordt. Al snel begint er een serieuze klim. Van  400m onder zee

niveau tot 400m boven zeeniveau. Het uitzicht was fenominaal. Gedurende de hele dag wordt het tegemoet komend- en achteropkomend verkeer tegen gehouden door de politie, wat niet altijd door de bestuurders in dank wordt afgenomen, maar onze veiligheid staat voorop. Na de eerste twintig kilometer begint het echte zware werk en vele memsen hebben een rust pauze nodig in de bus totdat zij weer op de fiets stappen. Na de lunch was ons een mooie afdaling beloofd maar viel dat even vies tegen; weer klimmen todat we in Arad aan kwamen. Na Arad zou het ECHT alleen maar 20km afdalen zijn, maar wat kwamen wij weer becrogen uit. De neuzen van de organisatie werden steeds langer. Aan het eind van de dag was er de optie Masada te beklimmen en een soort van prive tour.  Marja liet verstek gaan omdat er geen shop mogelijkheden op Masada zijn.Hoe zeer onze benen ook pijn deden, wij wilden dit niet missen en sleepten ons naar boven. Een prachtige zonsondergang was onze beloning.


Gone against the wind

Vanuit alle windstreken kwamen er bussen naar Yatir forrest. Na vertrek een straffe wind tegen en dat zou de hele dag zo blijven. Yatir is aangelegd door het Joods Nationaal fonds. Slingerend gaan wij door Yatir. Na Yatir gaan we de helling op naar Arad om vervolgens 20km af te dalen naar de Dode zee. We sluiten af met een laatste valse klim naar het hotel. Morgen Massada.

Een warm weerzien en fietsen monteren.


Wat een warm weerzien met alle bekende gezichten bij Alyn, Brenda, Katy en Koos en vele andere vrijwilligers. Eerst melden wij ons om in te checken. Krijgen onze tags, bidons en t-shirt, die dit jaar heel klein vallen. Dan naar de kelder om de fietsen te laten monteren door een leger van fietsenmakers. Drie dagen lang zetten zij honderden fietsen in elkaar. Als alle fietsen in elkaar zitten maken wij een groepsfoto

 Helaas staat niet iedereen op de foto omdat er over drie dagen verspreid ingecheckt kan worden. Overal staan heerlijke hapjes en drankjes. We gaan nu aftellen tot zondag!! 

 

Laatste training voor vertrek.

Nog 6 dagen 17 uur en 16 minuten voor het vertrek van de Wheels of Love 2018. Vanochtend de laatste training voor vertrek. Esther, Bernhard, Marijke, Marion en Daphna trotseerden de kou vanochtend en hebben nog even 70km gefietst. Fietsen gaan vanaf vandaag in de fietskoffers en vanaf dinsdag begint de grote uittocht naar Israël. Vanaf zondag zullen wij obs best doen verslag te doen van onze fietstocht in de Negev.




Opnieuw de Golan op

Na een eiwitrijk ontbijt, stonden alle rijders van de onroad om 8 uur klaar voor vertrek. In tegenstelling tot de tweede dag gingen wij onmiddellijk klimmen. Voor de spieren is dat erg zwaar, een stijging van 10%. dat voel je door je hele lijf. We werden na 12 kilometer beloond met een prachtig vergezicht over het meer van Kinnerth. 

Na de korte pauze, gingen we weer verder met kilometers klimmen, op naar de eerste pitstop, daar staan bananen, heerlijke japaanse peren, dadels, appels en veel zoute nootjes en natuurlijk liters water. De bidons worden weer gevuld. We klimmen we weer gestaag verder. Om half 12 is de lunch op dezelfde plek waar we gisteren de pitstop hadden. De plek waar al die tanks staan. (zie foto van gisteren)

Volgens de gegevens moeten we na de lunch nog een klein klimmetje  doen, maar dat valt tegen, na iedere bocht denk je dat je er bent, helaas we moeten verder.Vandaag hebben we 1100 hoogte meters gemaakt. We zijn trots op e;kaar en op ons zelf. Maar als we dan eindelijk naar beneden gaan, is de afdaling geweldig. Sommigen gaan zo hard dat er 65/70 km op de teller staat. Tijdens de afdaling gaat het ook nog even heel hard regenen, stoppen om je jasje aan te doen is een optie, de meeste doen dat echter niet, we gaan door tot we beneden zijn, aan de oevers van het meer van Kinnereth. Ondertussen schijnt de zon alweer. Om 15:00 uur zijn we bij het hotel waar de tonijnsalade  de eieren en flesjes bier alweer op ons staan te wachten. 

Judy Link en Arnold Troostwijk schrijven ook een blog, heel leuk om hun ervaringen te lezen. 

www.judy4alyn.nl   www.arnoldopdefiets.nl